hikap

Every uwian sinasabay kami ni Kuya Jigs sa sasakyan nya hanggang Cubao, taga-Santa Cruz kase sya at parepareho kami ng way kaya napipilitan syang isabay kami. Thursday ang coding nya kaya expected na late ako ng uwi kapag Huwebes, alam naman ng lahat na mahirap sumakay sa EDSA at last week, halos 20minutes siguro ako naghihintay ng bus papuntang Letre kaya nag MRT na lang ako kahit hanggang North Avenue lang, pwedeng dun na ako sasakay ng bus, piso ang diperensya sa pamasahe kaya oks lang (I am so kuripot you know!). Kahit mejo masikip, mainit at sa side ng mga lalaki yung nasakyan ko, oks na rin, at least may nagbigay ng upuan nila para sa ‘kin. Okay lang ang lahat, carry ko kahit ang mahabang pila mula sa bilihan ng ticket, kakaibang amoy sa loob ng train hanggang sa mahabang pila ulet sa paglabas, isa lang ang di ko kinaya, -bigla akong nagsinok.

Yung sinok na pilit kong kinakalma ang loob ng baga ko para pigilin ang pagsinok o kung magsinok man ako eh mejo mahina lang, hindi yun nangyari Ate Charo. Di ko alam kung saan ako bibili ng tubig kase sa bawat sinok ko, nagugulat at napapatingin sa kin kung sino man makarinig, siguro iniisip nila na ilang hininga na lang baka bumigay ako at bumulagta sa EDSA, shaks!. Ang hirap kumalma. At di ko alam kung bakit di ko naisip na mas malapit ang Trinoma sa MRT kesa sa SM North. Nilakad ko pa yung masikip at maraming taong rehas sa may sakayan ng bus hanggang sa pagtawid ng Footbridge na naguunahan yung sinok ko hanggang sa pila na naman papasok sa SM, mejo mabusisi kase yung Security Guard sa paghahalukay ng mga bag ng mga pumapasok, at pakiramdam ko yun na ang pinakamahabang lakad ko.

Minsan lang naman ako atakihin ng sinok, pero malakas yung sound effects na parang hinihika na parang nawawalang ng hangin yung baga ko. Natatandaan ko nung college, pagsakay ko ng elevator bigla ako nagsinok, tawanan lahat ng estudyante. Hindi cute o in-love ang sinok para sa kin, laging disaster.