Rosebud

Five years pa lang ako nun, halos di ko alam kung natatakot ako o di ko talaga naiintindihan ang mga nangyayari. Alam ko maraming tao at usap usapan kaming magkakapatid sa lahat ng lugar sa Isla. Kahit siguro mga taga kabilang parte ng bundok nabalitaan yung nangyari sa pamilya (echos, feeling sikat lang).

May 1989 namatay ang Nanay ko sa sakit sa puso. Pagkatapos sya mailibing dinala kami ng Tatay sa Bicol, taga roon yung Nanay ko at since mababait siguro ng ilang pasensya ang mga kamag anak ng Nanay ko kaya dun kami dinala ng Tatay habang sa barko sya nagtatrabaho. Anim kaming magkakapatid, 11years old si Kuya, 9 ang Ate, 7 si nor, 5 pa lang ako, 3yrs old yung sumunod sa kin at 9months pa lang yung bunso namin. Sunod sunod kaming pinanganak kung di nyo napapansin. Nung panahong yun, mahirap siguro ang buhay, di ko alam kung gaano kahirap pero siguro hirap na hirap si Erpat habang iniisip nya na palakihin kaming anim. Kung sarili ko nga ngayon hirap akong suportahanm yun pa kayang maliliit at inosenteng anim?

September 1989, pagkatapos ng 3months and 14 days na namatay ang Nanay, nabalitaan na lang namin sa Bicol na wala na rin si Erpat. Nakagat daw ng alaga nyang aso, di nya inakala na may rabbies at tiwala na malusog ang pangangatawan nya (lahi talaga kami ng malulusog) kaya hindi nya ininda yung kagat ng aso. Siguro nag self-medication si Tatay, since naka destino yung Barko nila sa Palawan. Pero ayun nga, di rin nagtagal umepekto yung rabbies sa ulo nya at dahil nasa malayong lugar di na rin sya umabot sa hospital.

Sa loob ng apat na buwan nawalan kami ng magulang. Di ko alam kung ano pakiramdam noon na mawalan ng magulang, kung meron sigurong panahon sa buhay ko, yun yung masasabi ko na inosente pa ko at di ko alam yung pakiramdam. Pero matututunan mo pala yung hirap habang lumalaki. Mahirap kase hindi pisikal na nakikita yung epekto. Maraming emotional factors na sana kung kasama namin sila, mas maayos ang naging buhay namin nagyon. Alam ko may mga times din na naiisip ng mga kapatid ko yung..  “kung buhay lang sila, hindi sana ganito..”

Sa stiff ng kompetisyon ngayon sa mundo para mabuhay, sa dami ng pagsubok na dumarating, iba pa rin yung may magulang, yung pag uwi mo sa bahay, pagkatapos ng nakakapagud na araw may yayakap sa’yo at ipaparamdam na okay lang lahat, medyo teleserye scene man yung dating pero iba pa rin yung nand’yan lang sila.

Alam ko madrama ang buhay ko mula noong mawala sila, pero parang Rosebud sa Citizen Kane, yung panahon na kasama ko sila yung totoong masaya. Di ko na mababalik yun, at alam ko bitter pa rin ako minsan na madaya yung mundo sa min, sa kin.. kase yung simpleng pundasyon ko sana… wala na noon pa.