intro to coda

Gusto kong ikwento ang lahat ng nasa isip ko ngayon mula ng dumating ako sa dito sa kabilang dako ng disyerto. Mahaba habang usapan kung iisa isahin ko pa ang proseso pero isa lang ang main purpose nito >> syempre para mas kumeso! ahihi!!

Pagkatapos ng one hundred seventy-seven days sa Pilipinas kong Mahal, pagkatapos ng fifty-seven days na kami lang ni mic ang nagbobolahan sa lasa ng niluto ko, pagkatapos ng ilang oras na byahe papunta sa disyerto, pagkatapos ng ilang araw na paghahanap ng trabaho, pagkatapos ng ilang byernes, metro date, tampuhan, late na hapunan, pagkatapos ng ilang umagang hindi si mic ang kisser ko.. matatapos na rin yata ang araw ko dito.. wahhh!!!

Nakakalungkot if idadaan ko na naman sa drama rama ng buhay ko ‘to kaya sa lighter side na lang. Down ang system ng emotions ko ngayon pero wala na ko time para mag emo, pass ako sa pagbili ng blade sa may kanto at lalong di ko sasayangin ang anim na araw na para kumeso.

Alam ng lahat ng nagbabasa rito na halos puro lovelines ang nasa post ko, namumula sa pagkakilig at oo na, ako na ang in-love, pero saloob ng Love and Life, hindi puro ngiti lang, hindi puro saya, may mga struggle din syempre, maraming tampuhan, may luha minsan, may hang ons and let gos, may forgiveness, may patience, at maraming paghihintay para maging mas matibay. 

Gaano nga pala ako katibay? Sa totooo lang kahit lagi akong may baong extra line of cheesyness, may mga pagkakataon din naman na laging nasa opposite track pala yung easy life, para akong nakasalungat sa daloy ng agos, katulad ng pagbaba ko sa going up na escalator, hindi laging madali. Noon, lagi ko naiisip, siguro one day may isang king na darating at iki-claim na ako yung nawawalang princess sa isang palasyo, or may isang mayamang tao na kukuhanin ako sa madramang life na ‘to. Pero syempre imagination ko lang yun, alam ko pa rin ang reality. And reality hurts me now (nosebleed)

Minsan, may pagkakataong pala na kahit ginawa mo na lahat para makasama ang taong  mahal na mahal mo, yung halos maubos na lahat ng lakas at pinagsikapan mo, yung tipong sadsad ka na halos di ka makahinga sa kung anu-anong bagay na pumapasok sa isip mo, wala pa ring linaw kung ano bang mangyayari. Ito yung time na Diyos lang nakakaalam sa susunod. S’ya lang ang pinakamatibay na sandalan mo at ang emosyung pinaghahawakan mo na mahal ka rin ng taong pinaglalaban mo. (oo na, pang-telenobela talaga ang buhay ko!)

Alam kong di ako lagi tumatawag sa’Yo, nauubos na ang enery ko pagdalaw man lang sa bahay Mo, pero this chance means a lot.. I pray to GOD for this one shot, dahil dito ako masaya talaga..

 …yung kasama S’YA kahit sa mainit na umaga.