Num Petsa Na?

Ito ang aking una at huling post para sa buwang ito, alam kong matagal na akong hindi nagsusulat at alam kong namimiss na ako ng blog ko (chos!). Ito rin ang unang post ko na ginawa dito sa opisina, nakakatamad magtrabaho ngayon bukod sa nakabakasyon na ang ibang emplyeyado, nasa out of town din pati Boss ko. Normal na empleyado lang ako at normal na tinatamad rin minsan.

Last year, ganitong buwan, ang dami kong wish para sa susunod na taon, sumali pa ko sa isang contest para sa mga wish ko for the next year.. pero unfortunately walang nangyari, at mas down pa nga ako buong taon., kaya  hindi na ko magwiwish.

Buong taon ding wala akong time magsulat, o kung may sinulat man ako, puro sama lang ng loob, kaya hindi ko na lang post kalimitan, nakakahawa ang bad vibes.

Alam ko maraming blogger ang hiatus ngayon, namimiss ko sila, pero bukod dun namimiss ko rin ang sarili ko kapag kakulitan ko sila… namimiss ko na ang sarili ko, arte lang!

Sa nagdaang taon na to, marami na naman akong natutunan:

• Mas madaling gumastos kesa magsave, kaya gumastos na lang, anyway 2012 na kaya wala ng reason for savings
• Masarap kumain kahit anong oras, pagud, at masama ang loob, pinakamasarap kumain kapag walang iniisip na tataba na naman.
• Hindi madaling mag adjust mula sa pagiging OFW pabalik sa EDSA, nakakiyak! para kang nasa malamig na Head Office at bigla kang nilagay sa Planta.
• Masaya ang maraming kaibigan, pero totoo pa rin na matetest lang ang mga totoong kaibigan kapag hindi na masaya ang mga nangyayari sa magulo mong buhay
• Naapreciate ko lang ang aking gifted future dahil mas nauuna pa rin to sa aking tyan
• May mga kwento at sikreto pa rin ako na ang hirap ikwento kahit kanino. Nakakainis isipin na ginawa ko yun at thankful na lang tapos na lahat yun.
• Masarap yung pakiramdam na parang bigla akong gumagaan pagkagaling sa CR
• Mahirap mabuhay ng wala man lang inspirasyon kaya kahit yung alaga mong kamote lang maging inspirasyon mo mas okay pa rin kesa gigising ka at pipilitin mo ang sarili mo kong gusto mo ba talagang gumising pa… inspirasyon ko na kakain na naman ako kaya bumabangon na ko sa umaga.. at si Chief!
• Mahirap masanay sa mga bagay na dati namang wala at babalik ka na naman sa dati.. mahirap maghand wash, syeteng washing machine nasira pagkaalis ni ate ining!
• Wag masyadong magtiwala sa mga taong kompiyansa masyado, minsan mas masaklap pa ang nagyayari kapag inasahan sila. Sabi nga, “there’s a thin line between arrogance & confidence”
• Kalimitan yung masarap ngayon, sakit sa ulo na bukas.
• Maapreciate mo lang ang mga masasayang panahon kapag naranasan mong gahasain ng masamang pagkakataon.
• Kahit anong haba man ng gabi sa party, inuman, at gimikan, pinakamasarap pa ring gumising sa sariling kwarto
• kahit anong ganda ng lahat ng plano mo sa buhay, hindi lang ikaw ang factor na gagawa ng lahat, minsan nakasalalay pa yung mahahalagang bagay sa decision ng ibang tao, pero nasa sa’yo kung iaasa mo lang lahat sa kanila ang takbo ng buhay mo.
• Ako man ang pinakagagang tao sa mundo, maglagalag at ubusin ang lahat ng savings ko, mauubos ang mga kaibigan at malayo sa mahal ko, pero iba pa rin talaga ngayon umuwi ako sa bahay., alam ko na, hindi pangbida ang karakter ko, more on alibughang anak siguro.
• Pagkatapos kong tanggapin ang lahat ng negative na nangyari sa buhay ko, thankful pa rin ako sa lahat ng yun dahil ngayon alam ko ang bawat pakiramdam, Ginawa ko man  ang lahat  ng bawal, tapos na ako sa part ng buhay ko na yun, nandito na ‘ko, nagsisimula.

Siguro ito na rin ang huli kong post dito, siguro mag 365 project ako next year o siguro gagaawa na lang ako ng anonymous blog o siguro charos lang to at active na ko sa pagsusulat next year. Kung ano man, dito lang sa gilid gilid.. di nyo man ako lagi maramdaman, dumadalaw pa rin ako sa bahay nyo minsan.

Happy New Year sa lahat. Sana magpakabait na tayo.

hikap

Every uwian sinasabay kami ni Kuya Jigs sa sasakyan nya hanggang Cubao, taga-Santa Cruz kase sya at parepareho kami ng way kaya napipilitan syang isabay kami. Thursday ang coding nya kaya expected na late ako ng uwi kapag Huwebes, alam naman ng lahat na mahirap sumakay sa EDSA at last week, halos 20minutes siguro ako naghihintay ng bus papuntang Letre kaya nag MRT na lang ako kahit hanggang North Avenue lang, pwedeng dun na ako sasakay ng bus, piso ang diperensya sa pamasahe kaya oks lang (I am so kuripot you know!). Kahit mejo masikip, mainit at sa side ng mga lalaki yung nasakyan ko, oks na rin, at least may nagbigay ng upuan nila para sa ‘kin. Okay lang ang lahat, carry ko kahit ang mahabang pila mula sa bilihan ng ticket, kakaibang amoy sa loob ng train hanggang sa mahabang pila ulet sa paglabas, isa lang ang di ko kinaya, -bigla akong nagsinok.

Yung sinok na pilit kong kinakalma ang loob ng baga ko para pigilin ang pagsinok o kung magsinok man ako eh mejo mahina lang, hindi yun nangyari Ate Charo. Di ko alam kung saan ako bibili ng tubig kase sa bawat sinok ko, nagugulat at napapatingin sa kin kung sino man makarinig, siguro iniisip nila na ilang hininga na lang baka bumigay ako at bumulagta sa EDSA, shaks!. Ang hirap kumalma. At di ko alam kung bakit di ko naisip na mas malapit ang Trinoma sa MRT kesa sa SM North. Nilakad ko pa yung masikip at maraming taong rehas sa may sakayan ng bus hanggang sa pagtawid ng Footbridge na naguunahan yung sinok ko hanggang sa pila na naman papasok sa SM, mejo mabusisi kase yung Security Guard sa paghahalukay ng mga bag ng mga pumapasok, at pakiramdam ko yun na ang pinakamahabang lakad ko.

Minsan lang naman ako atakihin ng sinok, pero malakas yung sound effects na parang hinihika na parang nawawalang ng hangin yung baga ko. Natatandaan ko nung college, pagsakay ko ng elevator bigla ako nagsinok, tawanan lahat ng estudyante. Hindi cute o in-love ang sinok para sa kin, laging disaster.

Seminar Diaries

Siguro naman napansin nyo sa last post ko na ang dami kong sili at kamatis na pictures, yun ay dahil nag POS kami last October 17-21 sa Pangasinan.. product orientation daw para sa mga new employee lalo na para sa mga Agronomist, ako naman tagabilang lang kung ilang buto ang laman ng isang 1kg pack kaya  alam ko super nakakainip ang mga ganung seminar pero ngayon ko lang narealize na sobrang inip ko pala dun at nagnonote ako every minute.. shaks!

101711, monday. 547am, bus, we’re off to pangasinan, nagising ako before my alarm hits 4, kaso ambagal ko kumilos kaya ayun past 5 na ko nakaalis ng bahay, sana hindi ako malate, 630 naman usapan alis sa opis kaya may 41 minutes to go pa ko.. hihi.. namimiss kita dito kase ayun mas gusto ko magbyahe kasama ka, gusto ko balikat mo ung aalalay sa kin pag nakatulog ako sa byahe.. namimiss na naman kita. basta, iingat ako dun at ayun.. sana next time ikaw na ang aking kasama ..

733am, jolibee for breakfast, si manong bumunggo sa pintong bubog heeheh tawanan ang lahat, wawa naman sya. need na nya palitan salamin nya sa mata. inaantok pa ko, puro lalaki tong kasama ko, okay na rin para di ko kailangang mag ayos, cowboy kumbaga.. miss pa rin kita dito..

daan daan lang

daan daan ulet

1110am, dito na kami Tayug, Pangasinan, kapagud ang byahe pero oks lang, kami nauna, wala pa yung iba. magtetxt sana ako sau kaso walang signal ang smart, taragis, paktay na naman ako nito. iingat ako dito kase yun yung #1 requirement mo..

125pm, kakatapos lang lunch. mainit dito kase ung hangin nasasanggahan ng mga puno. napapalibutan kase to ng mga punongkahoy kaya salamat sa electric fan mejo less init.

510pm, pumunta kami sa rice field kanina para tingnan yung rice varieties, sobrang init kanina na halos nangitim ako bigla pero ngayon sobrang lakas naman ng hangin at may ulan, nananayo yung balahibo ko sa lamig, sana hindi ako magkasakit.

mga kaklase

644pm, pause for dinner, actually Hybrid Rice yung line ng company na naghire sa kin kaso puro vegetables yung mahabang discussion, nakakainip pala talaga., gabi na pero to be continued pa mamaya after dinner yung discussion.. hay, tired is me na.

1018, 725am, tapos na kami almusal. hindi ko alam kung ano oras ako nakatulog kagabi basta after ko kausap si chief knockout na ko talaga, gusto ko pa sya tawagan ulet kaso wala na pala ako load, poor is me, at ayun nga sa sobrang pagud tulog ako agad, nagising lang ako 316am, maalinsangan kase, gusto ko sana buksan ang aircon kaso takot ako bumangon, gusto ko sana umihi kaso ayun hehehe natatakot aketch.. tiis tiis hanggang makalimutan ko na naiihi ako at naiinitan at balik sa tulog ulet, nagising ako 5am sa alarm ng relo ko sa mobile, antoks pa kaya wait ko ulet another snooze.. 530 nag decide na ko maligo kaso ung kasama ko nagprisintang sya na lang mauna, ayun.. hinayaan ko na lang sya at bumaba ako sa lawn para salubungin ang bagong umaga,. hay sarap sa probinsya..

naninilip na ang araw

1033am, nag field visit kami, shet wait may umutot… putcha naman di pa lumayo.. ..mainit sa field pero dahil marami variety ng products ayun masaya, kinunan ko pa ng litrato ung ibang variety., masarap magsaka ayun lang yung panahon dapat kasundo mo, kalimitan kase pabago bago.. parang mood ko ahihihi.. back to lecture na naman kami ngayon at back to antok stage na naman aketch.. miss pa rin kita dito..

wala naman sigurong kapre dito

1234pm, level up na ang antok ko hindi pa rin tapos ang boksing,, sana may brek maya kahit 30mins.. gustoko ng power nap

223pm, tapos na ang lunch, tapos na ang break, pinikit ko sandali ung mata ko kanina at naghilamos ako bago bumalik sa lecture, hindi ako inaantok.. pero nakakainip ang pakikinig..

ikaw ang bawat tingin ko sa oras

101911, 756am, tapos na almusal, simula na naman ng walang katapusang lecture.. hayys bukas ng umaga pa raw kami balik ng maynila, akala ko pa naman mamaya uwi na kami., buti may damit pa naman ako. kanina nung naligo ako ayun.. kulay kalawang yung tubig.. tiis tiis kesa hindi makapaligo… ngayon, simula na naman na maiinip ako at mas mamimiss na naman kita..

walang katapusang lecture

948am, snack break na ulet, ang daming pagkain dito, fresh vegetables and fruits pa kase bagong pitas sa farm. sarap dito ng pagkain, ayun lang extra healthy na naman ako pagbalik ng maynila..

1044am, inaantok na ko, level up! at kung kahapon ginawan ko ng paraan para mawala yung antok, ngayon gusto ko na talaga matulog, gusto ko na umuwi!!.

835pm, tapos na ang disussion ni boss, tapos na ang hot pot (bersyon ng shabushabu sa ilang korean restaurant) after makapag wash, bumaba muna ako ulet para makisama naman sa konting kantahan kasama sila.. namimiss kita dito.

pag magaling kumanta, regular agad!

102011, 738am, handa na kami umuwi sa maynila, nakapag almusal na, naikarga na rin ang mga bagahe sa truck, hinihintay na lang yung sasakyan at mga driver (managers ang taga drive), mejo masakit ulo ko ngayon, kagabi kase mejo uminom din , pero red wine naman kaya good for the health na rin, ung iba mejo nahihiya pero yung iba kumakanta rin, ako naman syempre mabait lang sa may gilid, umiinom pero normal lang, walang praktis kaya hinay lang… pero yung hinay hinay sa kin matibay sa inuman pala sa kanila, ung normal na inom ko pangmatagalan palang bersyon yun sa kanila, at sabi ni boss regular na kapag marunong kumanta.. paktay on proby pa lang talaga ako ahahaha.. maaga naman natapos, 11pm kaming tatlo na lang ni ms. weng at sir virnel yung nandun at nag close.. okay fine, hindi ako nagsimula pero ako ang nagsara..

healthy red

1104am, nasa byahe na kami, umalis kami dun sa Tayug mga 730am na, mahaba rin ang byahe kase hanggang ngayon nasa byahe pa kami, sakit sa pwet. naisip ko sana kung kasama kita dito hindi ako makakaramdam ng kahit anong pagkainip..

654pm, nandito ako sa bus pauwi na ng bahay, sa bilis ng bus na to at sa sobrang pagkareckless ng driver, bagay na bagay ang amazing ng aerosmith na sobrang lakas na nagpiplay sa ere, buti gusto ko na rin makauwi kase ang dami kong inuwing trabaho kahit hindi pa tapos ang seminar namin.. hayyy.. kill me now sabi nga ni manoj noon. buti wala akong masyadong gamit na inuwi kase ginabi ng dating ung truck na nagdala ng gamit namin.. nakakapagud.. sobra.

bahay kuba

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

** Binasa ko ulet ‘tong notes ko ngayon at narealize ko na boring pala ako magdiary ate charo. pramis last attempt ko na to!

Metamorphosis

Hello world, again!

Halos makalimutan ko na ang password ko dito sa tagal na ng huling update. Hindi lang katamaran ang umatake sa kin kundi pati na rin ang kawalang ganang magsulat.. kahit ngayon, pinipilit ko pa ring pigain ang utak kong kumatas man lang kahit ilang paliwanag sa bahay kong naghihintay ng bagong kwento.

Ang tagal ko nang nawala.. bakit?

Ewan ko.

Basta ayoko lang magsulat dati. Or siguro ayoko lang malaman ng mundo kung nasaan ako, daig ko pa si Elisa sa pagtatago sa reality, invisible mode muna sa malaking transition ng buhay -Mula sa super busy mode sa disyerto, nainlove, umuwi, tumambay, nagwish ng napakaraming wish, umasa, sumablay, tumambay, at yung time na nakakainis ang lahat ng nangyari… ito pa rin ako.

Hindi naman ako totally nawala, nagbabasa pa rin ang ng mga post ng ibang naging friends ko dito, minsan nga lang walang koment, pero nagbabasa ako.

Sa silent mode ko in the past few months, marami rin ako natutunan,

Owwws? may lesson pala ang pagtahimik lang minsan…

Marami, katulad siguro ng matututunan mo ulet yung mga bagay na parang nakalimutan na rin ng sistema mo na ginagawa mo naman dati, shaks nakakapagud pala talaga pag nasisira ang washing machine (at umuwi na naman ng Leyte si Ate Ining).

Natuto ako ulet pahalagahan ang savings.. wahhh waldas ang aking account sa pamamasyal sa marina, oo nga pala, mas mahal manligaw pag nasa kabilang panig ng mundo., pero okay lang, para na rin akong nanalo sa lotto, ahihi

Ngayon, sa mga nagtatanong, sa EDSA na ang route ko, MRT na ang transpo at hindi na Metro, hindi na #21 RTA bus, Cher na green na sa papuntang UE-Letre ang way ko, balik sa dating pagud, sa mausok na syudad, balik sa realidad, pero alam ko mas marunong na ko ngayon, tamad lang minsan

At sa bagong karera ng life, bumalik ako sa gusto kong maging paglaki ko.. opo, isa na ako ngayong Farmer, hindi man direktang nagbubungkal ng lupa, pero nasa proseso na ‘ko ng pagpapahalaga sa basic elements ng life… katulad ng hybrid seeds, mas marami na kong advantage kesa sa nakasanayang inbred

empty field: endless horizon of possibilities

 

hinog sa puno

 

zuchinni

 

calabasa

 

tomato

 

sili

 

sili na naman

 

sili pa rin, mahirap pag dito ka nadulas

 

maize

 

pato sa agbang

 

papaya

 

sitao

 

sitao ulet

 

bulaklak ng sitao

 

sitao na naman

 

stripe na pakwan

 

twisted patola

 

native patola

 

old shaolin upo

 

baby upo

 

native ampalaya

 

ampalaya

 

amplaya na naman

 

calabasa ulet

 

babae at lalaking bulaklak

 

gulayan sa nayon

 

kamatis

 

cherry tomato

 

kamatis na naman

 

kamatis pa rin

 

kamatis ulet

 

walang katapusang kamatis

 

okra

 

sili ulet

 

puro sili

 

sili bed plot

 

umuulan ng sili

 

okay fine, sili ulet

 

maisan

 

neophyte farmers

 

bad pink pest

 

our rice

 

rice filed

 

plant life

 

leading the way

 

hot pot

 

:-)

Sino ba mag aakala na after ng sandamakmak na pangyayari sa buhay ko, late bloomer pa pala ako. Di ko alam yun until last time na naka-chat ko si Vajarl ilang months na ang nakakalipas.

Ang daming nakisahre sa ride ng buhay ko, yung iba hindi ko na rin matandaan mga pangalan, pero minsan, kapag bumabalik yung ibang memories, ibat ibang mukha, masaya, malungkot o maaksyong bahagi ng nakalipas, saka ko lang narerealize na sa dami ng napuntahan kong lugar, sa dami ng nakilala ko, hindi talaga imposible na makita yung magbibigay talaga ng kulay sa pinili nating mundo kung saan mas makikilala mo pati ang sarili mo.

Noon, feelingera talaga ako. Lagi naghahanap ng care, pero madali rin naman magsawa sa mga bagay. Dati rin lagi ko iniisip, kelan kaya darating yung taong talagang titigil sandali sa busy nilang everyday life para palipasin ang ilang oras kasama ako. Noon din akala ko nakita ko na sila, pero hindi pala masaya na ikaw lang nakakakita sa kanila pero hinid nila nakikita yung sarili nila kasama ka. Kumbaga masaya sila ngayon, pero walang plans para maging mas masaya pa kayo bukas o sa mga susunod pang panahon na lilipas. Alam ko, sanay ako na walang nagki-care talaga after mawala yung magulang ko, pero hindi naman ibig sabihin nun hindi ko na kailangan na may isang tao na mag aalala para sa akin. Mas kailangan ko yun at ang totoo nyan hindi ko man sinasadya na parang great wall yung aura ko, effect lang siguro yun para kung sakaling may isang taong makakita ng sarili nila sa ‘kin, handa silang i-break yun.

At ang dami kong sinabi, ang dami kong intro. Masaya lang ako ngayon. Yung masaya na pati yung pakiramdam ko nakangiti pati yung aura ko… ah basta.. masaya lang po.

Alam ko na kahit sa araw araw na hinahabol ko yung oras, malapit na ring dumating yung time na Ikaw na ang aabutan ko, yung kahit hindi ako tumakbo.. hindi pa rin ako late kase inaadjust mo na yung time para may grace period pa rin para sa ‘kin.

Ngayon,kahit matagal ka ng nand’yan sa disyerto at magsasaka na ko dito, darating din yung time na kasama mo kong isi-celebrate ang araw na ‘to.

Happy Birthday Chief, my life will never be the same without you… 

dear Salbe

Alam kong di na ako nakakapag post lagi at alam kong dumadaan ka lagi dito sa blog ko, o kahit hindi ka dumadaan dito sa blog ko, ikaw ang representative ng “to whom it may concern”, alam ko kasing pa-like like ka lang pero nagbabasa ka rin lagi. At sa kanilang dumadaan dito minsan, nagbabasa kahit walang bagong post, o kahit puro keso at emo ang post ko lately. Salamat, oo na ang tamad ko ng magsulat. Pasensya po.

Oo na, halos isang taon na kong  tambay  nagbabakasyon, at hindi yun masaya, nakakabato sa totoo lang, bukod pa sa nakakaubos ng bait, pasensya at pera.

Hindi naman ako aksyuli tambay, umariba ang lovelife ko, pansin nyo naman di ba, nakapasyal pa at nakipagdate kay Chief sa disyerto. Kaso nung nagkaproblema sa visa, ayun dun na naman nabagao ang takbo ng mundo, balik Pinas ang drama ko. Pero okay naman din, sabi ko nga dati may trabaho naman kahit saan basta masipag ka lang, kaso ang problema di pala ako kasing sipag ng pagkakaalam ko, ang tamad ko lang sumipot sa interbyu ahihihi, basta, ngayon ko lang naisip, pag iniinterbyu ka pala, hindi ikaw lang ang naghahain ng kakayahan mo, two-way nga pala yun, yung trabaho eh nagbebenta rin sa’yo ng kung anong kaya nilang ibigay sa’yo sakaling dun ka magbigay ng sebisyo. At ayun nga, ngayon balik na naman sa traffic ng EDSA, balik sa usok sa kalye at pinipilit kong ibalik ang body clock ko, ang layo pala talaga ng Navotas kung sa Cubao ka magtatrabaho.. hayyy.

Medyo malayo kay Chief, ilang milya ang pagitan, pero ilang buwan na lang.. akin ka na ulet ahihih..

Ngayon, balik na naman ako dito, simpleng buhay, simpleng kasama ang mga mahal ko. Pero ngayon, pagkatapos ng isang taong pag aadjust sa bagong chapter ng buhay, marunong na akong maghintay. Basta dito lang muna ako, naghihintay kay Chief.

 

Protected: 365days

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password:

Rosebud

Five years pa lang ako nun, halos di ko alam kung natatakot ako o di ko talaga naiintindihan ang mga nangyayari. Alam ko maraming tao at usap usapan kaming magkakapatid sa lahat ng lugar sa Isla. Kahit siguro mga taga kabilang parte ng bundok nabalitaan yung nangyari sa pamilya (echos, feeling sikat lang).

May 1989 namatay ang Nanay ko sa sakit sa puso. Pagkatapos sya mailibing dinala kami ng Tatay sa Bicol, taga roon yung Nanay ko at since mababait siguro ng ilang pasensya ang mga kamag anak ng Nanay ko kaya dun kami dinala ng Tatay habang sa barko sya nagtatrabaho. Anim kaming magkakapatid, 11years old si Kuya, 9 ang Ate, 7 si nor, 5 pa lang ako, 3yrs old yung sumunod sa kin at 9months pa lang yung bunso namin. Sunod sunod kaming pinanganak kung di nyo napapansin. Nung panahong yun, mahirap siguro ang buhay, di ko alam kung gaano kahirap pero siguro hirap na hirap si Erpat habang iniisip nya na palakihin kaming anim. Kung sarili ko nga ngayon hirap akong suportahanm yun pa kayang maliliit at inosenteng anim?

September 1989, pagkatapos ng 3months and 14 days na namatay ang Nanay, nabalitaan na lang namin sa Bicol na wala na rin si Erpat. Nakagat daw ng alaga nyang aso, di nya inakala na may rabbies at tiwala na malusog ang pangangatawan nya (lahi talaga kami ng malulusog) kaya hindi nya ininda yung kagat ng aso. Siguro nag self-medication si Tatay, since naka destino yung Barko nila sa Palawan. Pero ayun nga, di rin nagtagal umepekto yung rabbies sa ulo nya at dahil nasa malayong lugar di na rin sya umabot sa hospital.

Sa loob ng apat na buwan nawalan kami ng magulang. Di ko alam kung ano pakiramdam noon na mawalan ng magulang, kung meron sigurong panahon sa buhay ko, yun yung masasabi ko na inosente pa ko at di ko alam yung pakiramdam. Pero matututunan mo pala yung hirap habang lumalaki. Mahirap kase hindi pisikal na nakikita yung epekto. Maraming emotional factors na sana kung kasama namin sila, mas maayos ang naging buhay namin nagyon. Alam ko may mga times din na naiisip ng mga kapatid ko yung..  “kung buhay lang sila, hindi sana ganito..”

Sa stiff ng kompetisyon ngayon sa mundo para mabuhay, sa dami ng pagsubok na dumarating, iba pa rin yung may magulang, yung pag uwi mo sa bahay, pagkatapos ng nakakapagud na araw may yayakap sa’yo at ipaparamdam na okay lang lahat, medyo teleserye scene man yung dating pero iba pa rin yung nand’yan lang sila.

Alam ko madrama ang buhay ko mula noong mawala sila, pero parang Rosebud sa Citizen Kane, yung panahon na kasama ko sila yung totoong masaya. Di ko na mababalik yun, at alam ko bitter pa rin ako minsan na madaya yung mundo sa min, sa kin.. kase yung simpleng pundasyon ko sana… wala na noon pa.

sixth floor

Pasensya na blanko ako

Para na’kong patay ngayon, pinapalipas lang ang bawat oras

Pasensya na kung di kita magawang mahalin na hindi ka masasaktan

Alam kong iniisip mo ko lagi pero dahil wala akong buhay, wala na rin siguro akong pakiramdam

Gusto kong maging maayos ang sitwasyon mo, pero kita mo naman, kahit sarili ko di ko maayos

Hindi ko alam kung may mga dahilan pa para mahalin mo ko, nawawalan na rin kase ako ng tiwala sa mga oras na magiging akin ulet ang bawat pagkakataon para mapasaya ka

Mahal kita, mas mahal kita kesa sa kahit anong bagay sa mundo

Alam kong mahal mo rin ako pero hindi ko kaya yung nahihirapan ka dahil sa kin

Hayaan mo muna ako

Isipin mo na lang na pumunta ako sa isang lugar na bawal ang kahit anong komunikasyon

Hindi ko na rin hihilingin na hintayin mo ko

Kung sakaling magmahal ka ulet, hayaan mo ang sarili mong maging masaya kahit wala ako.

Hindi ko sinasabing madaling umalis, pero mas mahirap yung manatili at magpatuloy na ganito hanggang sa mawala na lahat pati ng tiwala ko sa sarili ko.

Hayaan mo muna akong gamitin ang natitirang angas sa ‘kin

Kung sakaling di ko makuha ang panahong maging akin ka ulet, masaya na rin akong naging masaya tayo noon.

Noong tinawid ko ang lahat, mayakap ka lang kahit ilang saglit.

Minsan talaga madaya ang panahon, kahit anong gawin mo, kung ayaw nya ibigay yung gusto mo, wala ka magagawa.

Pagkatapos nito iiyak ako, umiiyak ako habang sinusulat to, ibubuhos ko na lahat ng luha para sa susunod wala na.

Sorry, ginawa ko na ang lahat para maging masaya ka, para makasama ka, hindi pala sapat lahat ng kaya ko.

Ingatan mo ang sarili mo lagi kahit wala na ko.

Mahal pa rin kita.

wattalayf

I’m a pain in the ass, I know.

Sino ba naman kilala nyo na gigising ng alas dos ng hapon para umihi, maligo, magbihis kumain at ubusin ang oras sa panonood ng tv, movies at internet hanggang makatulog na ulet ng alas kwatro ng umaga?

Yours truly,

Minsan alam ko na mali at nakakainis ung routine ko at sagad sa buto yung pagiging tambay ko pero alam mo yung hinihintay mo may sumita sa’yo pero wala ka pa ring naririnig?

Syet!, yun pala yun mahirap dun, yung tinitingnan ka na lang nila, hinahayaan ka na lang sa mga gusto mong gawin, as in, wala silang pakialam sa’yo. Para kang invisible sa mata nila.

Wattalife..

Sitahin nyo naman ako!